Prowadzenie działalności gospodarczej za granicą – miejsce opodatkowania

Tomasz Kiszka        26 października 2016        Komentarze (0)

Nie jest dzisiaj niczym nadzwyczajnym, że Polacy podejmują działalność gospodarczą za granicą.  Powody tego są różne. Na pewno chęć rozpoczęcia działalności gospodarczej w kraju, w którym nasz przedsiębiorczy rodak widzi perspektywy rozwoju dla swojego biznesu, bądź po prostu „ucieczka” ze swoją działalnością gospodarczą do kraju, gdzie są  mniejsze podatki.

Prowadzenie działalności gospodarczej (indywidualnej), poza terytorium Polski, powoduje w kraju gdzie ta działalność jest wykonywana określone obowiązki podatkowe. Niestety,  tacy przedsiębiorcy są  podatnikami podatku dochodowego również w Polsce ( czyli w kraju swojej rezydencji).  W ten sposób może dojść do podwójnego opodatkowania dochodów, tj. raz w kraju prowadzonej działalności gospodarczej, drugi raz, w kraju swojej rezydencji  (w Polsce).

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Zasada ta doznaje ograniczeń, jakie wypływają z zastosowania postanowień umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Umowa ta przede wszystkim wskazuje, które państwo będzie uprawnione do opodatkowania całości dochodów (przychodów) naszego przedsiębiorcy, czyli w którym państwie (Polska, czy kraj prowadzenia działalności) ta  osoba podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W przypadku polskich rezydentów podatkowych prowadzących za granicą działalność gospodarczą, zakres obowiązków fiskalnych wyznaczają polskie przepisy podatkowe oraz postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W sytuacji, gdy nie można zastosować umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zgodnie z art. 27 ust. 9 PIT, jeżeli nasz polski rezydent , osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym. Tak więc, takie odliczenie zapłaconej kwoty „obcego podatku” nie może być wyższe, niż kwota „polskiego podatku”, obliczonego dla tego zagranicznego dochodu. Co to oznacza dla podatnika ? Jeśli,  w państwie obcym obowiązują niższe stawki podatkowe niż w Polsce, nasz przedsiębiorca będzie miał w Polsce do zapłaty podatek, bowiem zapłacony za granicą podatek nie zrównoważy w całości podatku należnego w Polsce, pobieranego według wyższych stawek od osiągniętego za granicą dochodu.  Wówczas, ratunkiem może się okazać  art. 27 g PIT, dot. tzw. ulgi abolicyjnej.

Ulga abolicyjna polega na odliczeniu od podatku dochodowego pomniejszonego o kwotę składki zdrowotnej kwoty stanowiącej różnicę w podatku dochodowym pomiędzy kwotą ustaloną przy zastosowaniu metody zaliczenia, a kwotą ustaloną przy zastosowaniu metody wyłączenia (wszystko jasne ?:)). Najogólniej rzecz ujmując, chodzi o to, żeby polski przedsiębiorca nie zapłacił w Polsce podatku, nawet od tej różnicy, o której wspomniałem powyżej.

Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, jeśli została zawarta między dwoma państwami, może przewidywać inną metodę uniknięcia w Polsce zapłaty po raz drugi podatku, od dochodu osiągniętego za granicą. Taka umowa zawiera regulacje w zakresie określenia właściwej rezydencji podatkowej dla przedsiębiorcy. Zasadą jest, że osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy). Jednak zgodnie z art. 4a PIT, przepisy dotyczące nieograniczonego obowiązku podatkowego stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska

Jeśli mamy do czynienia z sytuacją, w której przedsiębiorca  jest polskim rezydentem podatkowym, w Polsce posiada miejsce zamieszkania oraz tzw. ośrodek interesów życiowych, ale jednocześnie zarejestrował np. w Wielkiej Brytanii działalność gospodarczą , gdzie zamierza w sposób systematyczny i powtarzalny wykonywać np. usługi, wówczas należy rozstrzygnąć, który kraj będzie „uprawniony” do opodatkowania dochód z tej działalności.

Umowa wskazuje kraj opodatkowania dochodów (zysków) osiąganych przez przedsiębiorstwo naszego przedsiębiorcy. Zgodnie ze standardowym zapisem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, „zyski z przedsiębiorstwa umawiającego się Państwa mogą być opodatkowane tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład.”(z reguły cyt. zapis znajduje się w art. 7 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania).

Jeżeli przedsiębiorstwo (osoba fizyczna) wykonuje działalność przez zakład, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie (Wielka Brytania), jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu zakładowi. Analiza powyższego przepisu wskazuje m.in., że dochód przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji, czyli w Polsce. W państwie zakładu czyli w Wielkiej Brytanii, opodatkowany będzie wyłącznie dochód uzyskany z tego zakładu.

Więc co to jest ten zakład, od którego tak dużo zależy ? Definicja jest bardzo szeroka, więc na potrzeby niniejszego wpisu, ograniczę się tylko do stwierdzenia, że określenie „zakład” oznacza m.in. stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa w tym drugim państwie. Pojęcie „stałej placówki” z reguły nie definiują przedmiotowe umowy, jednak przyjmuje się, że  jest nią każde miejsce regularnie wykorzystywane przez podatnika do wykonywania w nim m.in. samodzielnej działalności. Wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem, czy najemcą lokalu. Jeżeli więc, nasz przedsiębiorca posiada np. w Wielkiej Brytanii stałą placówkę, poprzez którą prowadzi swoją działalność gospodarczą, wówczas należy uznać, że posiada na terenie Wielkiej Brytanii zakład w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Tak więc, jeśli  faktyczne miejsce prowadzenia działalności znajduje się w drugim państwie (np. Wielka Brytania), tam gdzie jest zarejestrowana działalność, wówczas dochody uzyskiwane z tej działalności, w tym drugim państwie, są w nim traktowane, jak dochody z zakładu i odpowiednio, jako dochody z zakładu są opodatkowane w państwie tego zakładu (czyli w Wielkiej Brytanii).

Dodatkowo wpływa on na wielkość zobowiązania podatkowego przedsiębiorstwa (osoby fizycznej)  w państwie rezydencji (w Polsce). Aby jednak zapobiec podwójnemu opodatkowaniu dochodów, należy wówczas zastosować przyjętą w danej umowie metodę unikania podwójnego opodatkowania. I tak, jeśli przykładowo umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawarta z danym państwem przewiduje metodę wyłączenia z progresją,  dochód podlegający opodatkowaniu za granicą będzie zwolniony z opodatkowania w Polsce. Ale należy zaznaczyć, że nie każda metoda da taki efekt. W państwie rezydencji (w Polsce) dochód ten może być również opodatkowany, przy czym odliczany będzie wówczas podatek zapłacony w państwie jego źródła (Wielka Brytania).

Tak więc, należy skrupulatnie analizować zapisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, pod kątem, czy nasza zagraniczna działalność spełnia przesłanki do uznania, że mamy zakład, w którym państwie jest nasza rezydencja podatkowa oraz jaką metodę unikania podwójnego opodatkowania będziemy mogli zastosować, aby nie zapłacić podwójnie podatków.

Jeżeli obciążenia podatkowe dochodów z działalności gospodarczej za granicą są niższe niż w Polsce, to działalność prowadzona za pomocą „zakładu” położonego w państwie, z którym Polska zawarła ww. umowę, przynosi wymierne korzyści podatkowe .

 

 

NAJEM PRYWATNY A VAT cz.1.

Tomasz Kiszka        25 października 2016        Komentarze (0)

Jakiś czas temu pisałem o opodatkowaniu usług najmu na gruncie podatku dochodowego „UMOWA NAJMU A PODATEK DOCHODOWY”. Wówczas zwróciłem uwagę na definicję działalności gospodarczej na gruncie podatku dochodowego, zawartą w art.5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przyjęta tam definicja działalności gospodarczej jest inna niż na gruncie ustawy o VAT i pozostawia większe pole do interpretacji zarówno dla organów podatkowych, jak i dla podatników.

Niestety, na gruncie ustawy o podatku VAT, niemal każda działalność polegająca na najmie jest uznawana za działalność gospodarczą. Nie oznacza to jednak, że przeciętny Kowalski wynajmujący lokal będzie musiał odprowadzać podatek od towarów i usług.

W ustawie o VAT definicja podatnika jest bardzo szeroka. Zgodnie, bowiem z art.15 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei,  działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Najem będzie zatem działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT, o ile będzie miał charakter zorganizowany i ciągły. Dodatkowo, przy wykorzystywaniu towarów, celem jaki przyświeca osobie, która wykorzystuje takie towary musi być cel zarobkowy. Z praktyki wiemy, że w większości przypadków przy najmie wszystkie te cechy są spełnione.

Sądzę, że czytając pierwsze akapity niniejszego wpisu, niektórzy wynajmujący nieco pobladli. Ale spokojnie, istnieją bowiem możliwości zwolnienia z podatku VAT w opisywanej sytuacji.

I tak, zgodnie z art.46 ust.1 pkt 36 ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe;

Przebijając się dalej przez gąszcz przepisów ustawy natrafiamy na art.113, który stanowi, iż zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150 000 zł.

Myślę, że niektórzy podatnicy nieco odetchnęli z ulgą.

Więcej o dylematach w podatku VAT związanych z najmem, w kolejnych wpisach.

Zyski przedsiębiorstwa – opodatkowanie zagranicznego kontrahenta

Tomasz Kiszka        05 października 2016        Komentarze (0)

Częstym zjawiskiem w obrocie gospodarczym jest świadczenie usług przez zagranicznych kontrahentów. Nie odbywa się to bez podatkowych reperkusji w Polsce, ponieważ jak to już było opisywane nie raz na blogu, od wypłacanego wynagrodzenia za świadczone usługi przez nierezydentów, pobierany jest w Polsce podatek dochodowy (tzw. podatek u źródła).

Dzisiejszy wpis chciałem poświęcić jednej z kwestii opodatkowania w Polsce nierezydentów, tj. zastosowaniu standardowej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania do zysków przedsiębiorstwa (zysków zagranicznego kontrahenta).

Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania jest umową międzynarodową, dwustronną, zawieraną przez poszczególne kraje. Umowa międzynarodowa uprawnia państwo źródła dochodu nierezydenta do opodatkowania tylko określonych kategorii dochodu i to wedle stawek wskazanych w tej umowie. Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania ma pierwszeństwo w jej stosowaniu w relacji do przepisów krajowych.

Zgodnie z treścią standardowej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jeżeli przedsiębiorstwo (zagraniczny kontrahent) mające siedzibę w państwie, z którym Polska ma podpisaną przedmiotową umowę, uzyskuje w Polsce dochód, wówczas jest ono opodatkowane wyłącznie w  państwie jego siedziby. A zatem, nie dochodzi u nas do opodatkowania podatkiem u źródła. To jest zasada, od której sama umowa przewiduje liczne wyjątki.

Warunkiem braku opodatkowania w Polsce zagranicznego przedsiębiorstwa , jest brak zlokalizowanego w Polsce zakładu, poprzez który przedsiębiorstwo uzyskiwałoby ten dochód. Zakład w skrócie oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa (np. fabryka, filia). A zatem, jeśli zagraniczne przedsiębiorstwo posiada w Polsce taki zakład,  przez który uzyskuje dochód, wówczas będzie on w Polsce opodatkowany.

Tylko dochód, który wchodzi w zakres pojęcia „zysku przedsiębiorstwa„, nie jest opodatkowany w Polsce. Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie definiują tego pojęcia. Na tym tle dochodzi do sporów sądowych. W jednym z wyroków, sąd administracyjny wskazał na generalną zasadę, że w przypadku, gdy działalność nie jest prowadzona w formie zakładu, wszelkie zyski podlegają opodatkowaniu w państwie siedziby przedsiębiorstwa, tj. w kraju rezydencji przedsiębiorstwa.

W zasadzie przedmiotowa regulacja umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, likwiduje problem opodatkowania w Polsce zagranicznych przedsiębiorców, z tytułu dochodów uzyskiwanych na terytorium naszego kraju. Warunek podstawowy, to dochód musi wynikać z działalności gospodarczej zagranicznego przedsiębiorstwa. Żeby lepiej zrozumieć doniosłość tej regulacji, warto odwołać się do przepisów krajowych w tym zakresie. Przepisy ustaw o podatku dochodowym (PIT/CIT), regulujące kwestie opodatkowania w Polsce przychodu  nierezydentów podatkiem u źródła, sankcjonują opodatkowanie  różnego rodzaju usług, wykonywanych na rzecz polskiego kontrahenta przez zagranicznego kontrahenta.  Taki przychód jest opodatkowany w naszym kraju wysoką stawką podatku (nawet 20 %). Jednak, po zastosowaniu postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, nasz zagraniczny kontrahent nie zapłaci w Polsce podatku.

Pomijam tutaj liczne warunki, jakie muszą być spełnione , aby można było zastosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania (była o tym mowa w poprzednich wpisach).

Jednak, nie każdy dochód uzyskany w Polsce przez zagranicznego przedsiębiorcę, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, będzie nieopodatkowany w Polsce. Wynika to z faktu, że jeśli umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania reguluje odrębnym postanowieniem, określony rodzaj dochodu przedsiębiorcy, wówczas ogólna zasada o opodatkowaniu zysku przedsiębiorstwa wyłącznie w kraju siedziby przedsiębiorstwa, nie znajdzie zastosowania. W takiej sytuacji, zastosowanie znajdzie zapis umowy, który reguluje ten konkretny rodzaj dochodu przedsiębiorcy. Odrębne uregulowanie będzie miało miejsce chociażby w przypadku dochodu uzyskiwanego z tytułu odsetek czy należności licencyjnych, uzyskiwanych przez przedsiębiorstwo (zagranicznego kontrahenta).

Jeśli ktoś czuje niedosyt tym wpisem, to mogę zaproponować lekturę mojego artykuły, który ukazał się niedawno na ten temat: Podatek u źródła – Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, Biuletyn Euro Info, nr 169/2016, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości.

 

Budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej

Tomasz Kiszka        03 października 2016        Komentarze (0)

Pewien problem przedsiębiorcom sprawia zaakceptowanie, że podatek od nieruchomości, swoim zakresem obejmuje także te nieruchomości, które przedsiębiorcy nie wykorzystują bieżąco do prowadzenia działalności gospodarczej.

Szczególne rozterki u podatnika – przedsiębiorcy wzbudzają posiadane budowle. Jest to związane z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Czyli za te budowle, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przedsiębiorca jest zobowiązany zapłacić podatek od nieruchomości.

Budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (w skrócie). Pojęcie budowli jest BARDZO pojemne, dlatego w razie wątpliwości, radzę wnikliwie zweryfikować, czy to co posiadamy jest budowlą. Dla przykładu wskaże, że do budowli zalicza się chociażby urządzenia budowlane czy urządzenia techniczne. W wielu spornych przypadkach, dopiero sady rozstrzygają co jest budowlą.

Budowla  w przeciwieństwie do gruntów i budynków jest przedmiotem opodatkowania tylko wówczas, gdy jest związana z działalnością gospodarczą. Na tym tle rodzą się wątpliwości przedsiębiorców, czy przez sam fakt posiadania budowli przez przedsiębiorców, powoduje to, że budowle te traktowane są jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu, czy też dopiero wówczas, gdy są faktycznie wykorzystywane przez nich w działalności gospodarczej.

Ustawa stanowi , że budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej , to budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy (przyjmujemy, że nie mamy do czynienia z budowlą, która ze względów technicznych nie może być wykorzystywana do prowadzenia takiej działalności). A zatem, ustawa uzależnia uznanie budowli za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie od faktycznego jej wykorzystywania na potrzeby związane z działalnością, lecz tylko od samego faktu, że znajduje się ona w posiadaniu przedsiębiorcy. Nie ma tutaj znaczenia, czy budowla jest w danym momencie wykorzystywana na potrzeby działalności, czy też nie. To co rozstrzyga jest to, że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. W definicji nie ma warunku wykorzystywania budowli na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę  (III SA/Wa 1411/05).

Podstawą opodatkowania budowli jest ich wartość. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Posiadanie budowli przez przedsiębiorcę oznacza, że stają się one przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości wg 2% stawki podatku.

Tak więc, przedsiębiorcy posiadający budowle, które nie wykorzystują do prowadzonej działalności gospodarczej, muszą jednak z tego tytułu zapłacić podatek od nieruchomości, wedle 2% stawki podatku.

 

Podatek liniowy – czy zawsze warto ?

Tomasz Kiszka        28 września 2016        Komentarze (0)

Wśród przedsiębiorców taki sposób opodatkowania dochodów, cieszy się sporym zainteresowaniem. Podatek liniowy musi nieść ze sobą sporo korzyści, skoro dla wielu przedsiębiorców  nie ma innej możliwości rozliczania się ze swoich dochodów, jak tylko podatkiem liniowym – 19 % stawka podatku. Ale czy na pewno  tak jest, że jest to najlepsze, co może spotkać przedsiębiorcę ? Prawnik z reguły odpowiada w takich sytuacjach wymijająco – „to zależy”. Ale w tym temacie, tak właśnie trzeba odpowiedzieć :).

To, czy to jest najlepszy wybór co do sposobu opodatkowania dochodów przedsiębiorcy, zależy od wielu czynników, których nieuwzględnienie przy jego wyborze, może doprowadzić do skutku odwrotnego do zamierzonego.

Oświadczenie o wyborze opodatkowania jednolitą stawką 19%, podatnicy już prowadzący działalność,  kierują do właściwego urzędu skarbowego w terminie do 20 stycznia. W przypadku  podatników  rozpoczynający działalność w ciągu roku podatkowego, są zobowiązani złożyć stosowne oświadczenie do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Wybór sposobu opodatkowania dokonany w oświadczeniu, dotyczy również lat następnych, tak więc nie potrzeba składać co roku przedmiotowego oświadczenia.

Opodatkowaniu stawką 19% podlegają wyłącznie dochody z działalności gospodarczej oraz udziału jako wspólnik w spółce osobowej. Dlatego dochodów opodatkowanych liniową stawką 19% nie łączy się m.in.  z dochodami opodatkowanymi wg skali, na zasadach ogólnych, czy z dochodami ze zbycia nieruchomości. Przedsiębiorca, który wybrał opodatkowanie liniową stawką 19% i jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, oba źródła dochodów będzie rozliczał oddzielnie.

Nie jest możliwe skorzystanie z podatku liniowego w przypadku odpłatnego wykonywania na rzecz pracodawcy usług, które w obecnym roku podatkowym wchodziły w zakres obowiązków tego podatnika, jako pracownika u tegoż pracodawcy, zatrudnionego w ramach stosunku pracy. Ograniczenie to odnosi się do przychodów ze świadczenia usług na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy, które są takie same (tożsame), jak czynności, które podatnik wykonywał w ramach stosunku pracy. W orzecznictwie można spotkać stanowiska, że do wykluczenia możliwości opodatkowania z prowadzonej działalności gospodarczej wystarczającym jest wykonywanie, w ramach tej działalności, czynności zbliżonych, podobnych, do czynności wykonywanych w ramach stosunku pracy (I SA/Ol 483/08).

Powyższe ograniczenie dotyczy także zagranicznych pracodawców (byłych pracodawców). Często nasi rodacy po zakończeniu pracy za granicą, wracają do Polski i tutaj zakładają działalność gospodarczą, w ramach której zamierzają kontynuować świadczenie usług na rzecz swojego zagranicznego pracodawcy.

Należy podkreślić, że takiej przeszkody nie powodują już czynności wykonywane w ramach umów cywilnoprawnych (tj. umowy zlecenia, umowy o dzieło) na rzecz osoby, dla której następnie świadczone są usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Przepis zawęża powyższe ograniczenie tylko do umowy o pracę. A zatem, mogą być tożsame czynności – usługi, jeśli nie były świadczone na podstawie umowy o pracę, tylko na podstawie umowy cywilnoprawnej.

Co więcej,  ograniczenie co do świadczenia usług na rzecz byłego pracodawcy, dotyczy tylko roku w którym przedsiębiorca świadczy lub świadczył pracę na rzecz swojego pracodawcy. Takiego ograniczenia już nie ma od roku następnego, po roku w którym, zakończył świadczenie pracy.

Oczywiście, zawsze może świadczyć swoje usługi opodatkowane w formie podatku liniowego na rzecz byłego (obecnego) pracodawcy, jeśli będzie przedsiębiorca wystawiał faktury pracodawcy za usługi wykraczające poza zakres jego obowiązków pracowniczych (czyli usługi nie będą tożsame).

Niewątpliwie, tak forma opodatkowania dochodów uzyskiwanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, niesie ze sobą także pewne wady, których świadomość powinna warunkować decyzję o wyborze tej formy opodatkowania.

Korzystanie z opodatkowania w formie podatku liniowego wyłącza możliwość łącznego opodatkowania z małżonkiem . Aczkolwiek,  nie zawsze występują przesłanki do wspólnego opodatkowania małżonków, więc nie każdy przedsiębiorca potraktuje to jako wadę.

Od osiąganego dochodu z działalności gospodarczej opodatkowanego podatkiem liniowym odliczyć można jedynie składki na ubezpieczenie społeczne oraz wpłaty na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego.  A zatem, od dochodów z działalności gospodarczej opodatkowanych podatkiem liniowym oraz od podatku od takich dochodów nie można odliczać ulg podatkowych, z których korzysta podatnik opodatkowujący swoje dochody według skali podatkowej.

Przy opodatkowaniu podatkiem liniowym, nie uwzględnia się kwoty wolnej od podatku . Opodatkowaniu podatkiem liniowym podlega całych dochód z działalności gospodarczej .

W przypadku opodatkowania podatkiem liniowym, nie można skorzystać ze zwolnienia z podatku dochodów uzyskanych z działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Wyłączenie zwolnienia w odniesieniu do podatników, którzy zrezygnowali z opodatkowania z zastosowaniem skali podatkowej i wybrali podatek liniowy wynika z art. 20 pkt 2 ustawy z 12 listopada o 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw .

Przedsiębiorca powinien dokładnie przeanalizować wybór tej metody opodatkowania, zanim dokonać wyboru. Powinien przede wszystkim wziąć pod uwagę  wysokości dochodów uzyskiwanych przez siebie, przez współmałżonka oraz możliwość skorzystania z przysługujących mu ulg podatkowych.

Dochody nie przewyższające kwoty 85.000 zł będą opodatkowane niżej według skali progresywnej niż liniowej.  Należy uwzględnić tutaj dodatkowo  możliwość rozliczenia się wspólnie ze współmałżonkiem. Do tego dojdą jeszcze ulgi podatkowe.  Tak więc próg dochodu, uzasadniający wybór podatku liniowego będzie raczej jeszcze wyższy, niż 85 000 zł.

Coraz powszechniejszym zjawiskiem na rynku jest wykonywaniem przez polskich przedsiębiorców działalności gospodarczej poza terytorium Polski. Ma to oczywiście przełożenie na polskie podatki.

Jeżeli przedsiębiorca osiąga również dochody spoza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te nie są zwolnione od opodatkowania w Polsce, na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,   dochody te łączy się z pozostałymi dochodami przedsiębiorcy. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie. Jest to zaliczenie proporcjonalne. Przedsiębiorca może odliczyć od podatku należnego w Polsce, podatek już zapłacony od uzyskanych i opodatkowanych w państwie źródła dochodów. Odliczenie to jednak nie obejmuje całości podatku już zapłaconego za granicą, lecz jedynie tę jego część, która odpowiadałaby wysokości podatku zapłaconego od takich dochodów w Polsce.

Natomiast w sytuacji, gdy polski przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą wyłącznie na terytorium innych państw i uzyskuje dochody wyłącznie poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,  co do zasady swoje podatki płaci w kraju osiągania dochodu. Z osiągniętych za granicą dochodów, które nie są zwolnione od podatku dochodowego na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy rozliczyć przed polskim fiskusem. Dochód osiągnięty za granicą jest wykazywany w Polsce w zeznaniu rocznym. Obliczany jest od niego podatek według jednolitej stawki 19%. Następnie od tak obliczonego podatku odejmuje się podatek już zapłacony w państwie uzyskania dochodu.

Tak więc zaleta jest jedna, podstawowa, opodatkowania podatkiem liniowym dochodów przedsiębiorcy – tj. jednolita stawka 19%. Jednak , nie w każdej sytuacji przedsiębiorca powinien decydować się na taki sposób opodatkowania swoich dochodów.  Taka decyzja wymaga rozwagi.